2008/Feb/18

Up Up Up ... Up & Down~

พอมีเรื่องให้อัพมันก้อมาได้เรื่อยๆ

ต่อเลยละกาน

 

มันมีเหตุผลหลายอย่าง
ที่เราจำเป็นต้องหักห้ามใจไม่ให้รักใครสักคน
เหตุผลของคนเราย่อมไม่เหมือนกัน
บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะรู้ตัวว่ามันคงเป็นไปไม่ได้

 

บางคนอาจต้องห้ามใจ
เพราะกลัวใจตัวเองจะถลำลึกและเจ็บปวดมากไปกว่านี้
บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะมีคนที่รักคนที่เรารักมาก่อน
และคนคนนั้นก็คือคนที่เรารู้จัก
และเราก็ไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของคนคนนั้น
บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะเขาอาจไม่ได้คิดและรู้สึกเหมือนกับเรา

ทุกข์ทรมานแค่ไหนที่เรารักเขา
แต่ต้องพยายามฝืนใจถอยห่างออกมา

เราต้องเงียบ ต้องเฉยชา ต้องเลี่ยง ต้องหลบหน้า
ต้องทำหน้าตาบึ้งตึงใส่
เพื่อจะย้ำเตือนให้ตัวเองไม่ต้องรู้สึกอะไรใดๆ กับเขา

มันเจ็บแทบบ้าที่ต้องทำร้ายตัวเองด้วยวิธีการนี้
แม้จะดูเป็นวิธีการโง่ๆ
แต่หากจำเป็นต้องทำเพื่อปกป้องตัวเอง
เพื่อไม่ให้ใจของตัวเองต้องบาดเจ็บ

การถอยห่างจะช่วยสอนให้เราได้เรียนรู้ว่า
ยิ่งเรายึดติด อยากได้ อยากครอบครอง
ยิ่งทำให้เราอ่อนแอและแพ้ภัยตัวเอง
หากไม่ได้เขามาเป็นคนรักของเรา

ขอเพียงแค่เขาได้เข้าใจในเหตุผลข้อนี้
อย่าได้เข้าใจว่าเราโกรธหรือเกลียดเขาถึงต้องแสดงท่าทีเฉยชาใส่


คนเจ็บปวดคนนี้ก็จะได้มีแรงพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมาเข้มแข็งได้อีกครั้ง
พร้อมที่จะใช้ชีวิตที่เดินบนทางที่เหมาะที่ควร
แม้ว่าการเดินทางจะมีอุปสรรคมากบ้างน้อยบ้างก็ตามที

หลังจากที่เราเข้มแข็งได้แล้ว
ห้ามใจไม่ได้รักเขาได้แล้ว
ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

คิดและรู้สึกกับเขาได้อย่างคนธรรมดาสามัญที่รู้สึกดีต่อกัน
ไม่ต้องรู้สึกแบบพิเศษที่แอบแฝงด้วยความเจ็บปวดอยู่ตลอดเวลา
และสามารถอยู่บนโลกใบเดียวกับเขาได้อย่างจริงใจที่สุด
เป็นธรรมชาติมากที่สุดโดยไม่ต้องกดดันอะไร

 
หวังว่าเขาคงเข้าใจในเหตุผลที่เรากระทำลงไป
เจ็บนะไม่ใช่ไม่เจ็บ
แต่สักพักก็คงจะหายดี
แล้วทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

 

เนอะ !

edit @ 18 Feb 2008 14:31:18 by lolypopz

2008/Feb/16

อ่า..
ไม่ได้อัพมานานมาก
เพราะไม่รุจะเอาอะไรมาอัพดี
แต่ตอนนี้ได้เรื่องและ
พอดียืมหนังสือเล่มนึงเพื่อนมาอ่าน
ความหมายมันดีจิงๆ
ปกติไม่ค่อยชอบอ่านหนังสือ
แต่ก้ออ่านมาจนจบเล่มแล้ว
ตั้งหลายรอบ...
(อยากได้เล่มนี้ แต่ยังหาซื้อไม่ได้เลย T^T)





เลือกเอาบทนึงดีกว่า


" การเดินไปบนทางที่กว้างพอสำหรับให้ใครมาเดินด้วย
แต่ต้องเดินไปคนเดียว...มันเหงา...หนาว...และทรมานเหมือนยืนอยู่บนขั้วโลกเหนือเพียงลำพัง
เป็นความทรมานที่อีกฝ่ายหนึ่งไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าได้ทำร้ายใจอีกคนหนึ่งไปยังไงบ้าง "

 

ไม่รักไม่ว่า....แต่อย่าให้ความหวั
... 
          เวลาที่ใครคนนึงเดินผ่านเข้ามาในชีวิต         
จะด้วยตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจก็ตาม
คนที่ขาดความรักหรือกำลังอยู่ในภาวะเหว่ว้า
ย่อมรู้สึกรู้สาไปกับใครคนนั้นมากเกินปกติ
ถามว่าผิดไหมที่จะรู้สึก
คำตอบคือไม่ผิด
เพราะหัวใจที่ขาดน้ำหล่อเลี้ยง
หากจะกระชุ่มกระชวยเพราะได้รู้สึกกับใคร
คงดีเสียกว่าบังคับใจตัวเอง
ไม่ให้ไปตกหลุมพรางของความรัก
ซึ่งมันโหดร้ายกับตัวเองมากเกินไปไม่ใช่น้อย
...
...
แต่ถ้าใครคนนั้นเดินทางผ่านเข้ามา
เพื่อหยิบยื่นความหวังเพียงเล็กๆน้อยๆ
ที่ไม่ได้มีอะไรเกินกว่าคนรู้จักกันคนหนึ่ง
แต่มันเป็นความหวังที่สร้างให้เราคิดเดินเลย
คิดมาก คิดไปไกล หวั่นไหว
และรู้สึกอยากผูกพันอยู่ตลอดเวลา
หากสิ่งที่เขาแสดงออกกับเรานั้น
กำลังสร้างคำถามให้เราต้องฟุ้งซ่านว่า
แท้จริงแล้วเขาคิดยังไง เขาคิดเหมือนที่เราคิดหรือเปล่า
...
...
มันเจ็บยิ่งกว่าการบอกตรงๆ ว่าไม่คิดอะไรเกินเลยเสียอีก
ถ้าเขาไม่คิดอะไรเกินเลย ไม่ได้อยากรัก ไม่ได้อยากผูกพัน
การแสดงออกเพียงเพื่อสร้างความหวัง
มันบั่นทอนพลังกายพลังใจของเราให้เหลือน้อยลง
ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งหวั่นไหว ยิ่งอยู่ไกล ยิ่งคิดถึง
หากเขาเลิกให้ความหวัง
และหยุดแสดงออกแบบมากกว่าคนรู้จักกันได้
คงดีไม่น้อยสำหรับหัวใจดวงบอบบางดวงนี้ของเรา
...
...
เพราะ

 
ความรักไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
และหัวใจของคน
ก็ไม่ใช่ของเล่นของใคร

 
เชื่อแน่ว่าใจของเราก็พร้อมเสมอที่จะกลับตัวกลับใจได้ทัน
กลับมารู้สึกกับเขาแบบธรรมดาสามัญ
กลับมาเป็นคนเดิมที่ยังต้องใช้ชีวิตคนเดียวลำพังต่อไป
... 
และกลับมาเป็นคนที่ไม่ต้องอ่อนแออ่อนไหวอย่างที่กำลังเป็น
...

ขอบคุณหนังสือ "เมื่อรักมันร้ายกับใจมากไป" ของ TARO

 

edit @ 16 Feb 2008 15:58:55 by lolypopz